پایان هفته

کرمان ما:در سفر محمود احمدی نژاد به کرمان یکی از طرحهایی که به تصویب رسید ومقرر شد که پیگیری شود طرح تونل انتقال آب صفا رود بود.
اگرچه هنوز از این طرح وجزئیات آن خبری منتشر نشده است اما به نظر می رسد "حسن خوشرو نماینده مردم کرمان در مجلس ششم صفارود"نام پروژه آبرسانی باشد که از سوی نمایندگان مردم کرمان در مجلس ششم پیگیری می شد.
نشریه نسل آفتاب در تاریخ 15 بهمن 1381 از قول سید حسن خوشرو نماینده مردم کرمان در مجلس ششم می نویسد:به همت مسئولان یک پروژه دراز مدت تعریف شد و به کمک آقای خاتمی و پشتیبانی دیگر مسئولان 150 میلیون دلار برای اجرای تونل 64 کیلومتری از بهرامجرد تا رابر به کرمان که از بزرگترین تونل های آبرسانی جهان می باشد انجام شد و17 میلیون دلار پیش پرداخت آن را دولت تامین کرد وآخرین مذاکرات با پیمانکار خارجی در حال انجام است که امیدواریم این کار سامان گیرد.
با توجه به گستردگی و اهمیت این پروژه آب رسانی وانجام مطالعات و آغاز عمیلیات اجرایی به نظر نمی رسد دولت نهم پروژه مشابهی را برای این منظور تعریف کرده باشد.زیرا مطالعه و آغاز عملیلات اجرایی چنین پروژه ای سالها به طول می انجامد.
با این وجود به نظر میرسد که تونل انتقال آب "صفارود" همان پروژه ای باشد که دولت هشتم و مجلس ششم پیگیری آنرا آغاز کرده بودند.
در عین حال سایت کرمان ما آمادگی خود برای انتشار اطلاعات بیشتر در این زمینه را اعلام می کند.

کرمان ما:دبیرکل مجمع نمایندگان ادوار مجلس از برخورد استانداری کرمان با اصلاح طلبان کرمان در خصوص عدم صدور مجوز سخنرانی انتقاد کرد.وی با انتشار یادداشتی در سایت خود به این مسئله پرداخته و آنرا مورد نکوهش قرار داده است.متن یادداشت یدالله اسلامی در پی می آید.دوستان ما درکرمان برآن شده اند که درگرماگرم دوم خرداد گزد هم آیند وبساط سخن برپا کنند تا هم ازتنگناهای راه گفته شود وهم نیازهای جامعه ایرانی بازخوانی شود.درهنگامه ای که همبستگی ملی نیازی است که همه ازآن می گویند وچاره ای است که می تواند درمانی باشد برمشکلات . همبستگی هم آن نیست که کسی را فرصت گفتن نباشد .همبستگی هم آن نیست که همه به یک گونه وروش سخن گفته ویا اندیشه ای واحد داشته باشند .همبستگی ملی یعنی به همه اندیشه ها فرصت بروز وظهوردادن واز همه توانمندی ها برای اداره کشور بهره جستن . اینکه گمان برده شود آنان که راهی به حوزه قدرت یافته اند بی نیاز ازهمه دیگران می توانند دراین دنیای پرآشوب راه را برتنگناها ببندند وکشوررا به ساحل ایمن برسانند اشتباهی است آشکار که هیچ صاحب اندیشه ای براین باور نیست .زمان آن سپری شده است که راه یافتگان به حوزه قدرت خودرا بی نیاز از دیگران بدانند وگمان برند که باروش های تهدید واجبار وبسته انگاری می توانند امکان اندیشیدن وگفتن را ازدیگران بگیرند .
کمبود سالن های مناسب برای برگزاری نشست ها ی همگانی سبب شده است که تنها گزینه دوستان ما سالن شورای شهر باشد .وبهانه مجوز درسالن سربسته ای درشهر کرمان عدم تحمل دست اندرکاران استان را هویدا کرده است .
پیشاپیش دوستان ما به نهادهای حکومتی رفته اند تا هم به آنان خبر برپایی نشست را بدهند وهم ازآنها برای حفظ امنیت براساس قانون کمک بخواهند .
برای نشست درمکان های سربسته براساس قانون به گرفتن مجوز نیازی نیست ونیروهای انتظامی که مسؤلیت نظم را برعهده دارند حافظ امنیت اجتماعات هستند .
برخی از مسؤلین پس از چندروزی اما واگر گفتن ها و وعده ها وقول وقرارها نتوانسته اند مکنونات قلبی خودرا پنهان کنند وبه گونه ای با دوستان ما سخن گفته اند که گویا همه قانون پیش اراده آنان هیچ است .
اگر گروهی ازدوستداران انقلاب وکشور نتوانند با پرداخت هزینه از سالن های همگانی استفاده کنند ویا مسؤلین استان براساس قانونی نانوشته وبی اعتنا به قانون رسمی موضع گیری کنند سود آن به جیب چه کسانی می رود ؟
آیا این اقدام آنها درراستای اتحادی است که شعار سال شده است؟
آیا این اقدام آنها براساس وظیفه ای است که قانون برعهده آنان گذاشته است ؟
آیا این اقدام را نشانه قدرت خویش می دانند یا نمودی آشکار ازضغف وناتوانی آنان است ؟
اینکه گمان برده شود قانون شکنی ها برای همیشه بی پاسخ می ماند نیز پندار خامی است .همه آنانی که با تکیه برمنابع عمومی دستی درقدرت دارند برای همه روش ها ورفتارها واقدامات وگفتار خود باید پاسخگوی مردم باشند .
پرسش ها هرروز بیش از گذشته می شود وپاسخ می خواهد .کسی نمی تواند خودرا ازبند پرسش ها برهاند مگر آنکه پاسخی روشن وقانونی وقانع کننده داشته باشد .
به روشنی باید گفته شود اینکه رفتارها سبب می شود که پرسش ها با صدای بلند تر درمیان مردم مطرح شود.
پرسش نخست ما این است کدام قانون اجازه قانون شکنی وحاکمیت فردی را براراده قانونی داده است ؟
پرسش دوم تا کی می توان دربرابر بی قانونی ها به صبوری وسکوت ادامه داد ؟
پرسش سوم اگر مردم نتوانند ازراه های ومسیرهای روشن قانون برای گرفتن حقوق خود اقدام کنند چه راهی برای آنان یاقی می ماند ؟
پرسش چهارم چه کسی مسؤل دلزدگی ها ودلسردی ها وکاهش انگیز ه ها ومیدان پیدا کردن فرصت طلبی ها وکج اندیشی ها است ؟
پرسش پنجم .....انبوه پرسش ها را چه کسی پاسخگو است ؟ آیا کسی هست که گوش شنوایی داشته باشد ویا باید با فریاد سخن حق را درگوش ها نشانید ؟
راستی که دامنه پرسش ها گسترده وگسترده وگسترده تر می شود

رييس انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ايران با اشاره به اظهارات اخير معاون استاندارزنجان مبني بر اين‌كه بعضي مطبوعات مثل حيوانات موذي فقط جاي زخم مي‌نشينند، گفت: متاسفم كه مقامات يك استان نسبت به روزنامه‌نگاران و مطبوعات چنين نگاهي دارند و جملاتي را به كار مي‌برند كه قطعا شايسته مسوولين دولتي نيست.

رجبعلي مزروعي در گفت‌وگو با خبرنگار سياسي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) افزود: طبيعي است كه اگر اين‌ها فقط يك اظهارنظر باشد قابل گذشت است، ولي اگر بخواهد مقدمه‌اي براي برخورد و تهديد عليه روزنامه‌نگاران باشد، محكوم است و انتظار مي‌رود كه مقامات دولتي موازين حقوقي و قانوني را در رابطه با مطبوعات و روزنامه‌نگاران رعايت كنند و به گونه‌اي حرف و سخن نگويند كه فضاي مطبوعات را كدر كرده و روزنامه‌نگاران را نسبت به كار و حرفه‌شان دلسرد كند.

وي گفت: اميدوارم مسوولان بالايي اين افراد، متوجه باشند كه اين‌گونه نگاه و برخورد با مطبوعات هيچ منفعت و سودي براي آن‌ها و جامعه ندارد.

وي همواره خود را مديون کشور و ملت شريفش مي دانست چرا که به عزم خويش سرمايه اي را کشور به تحصيل وي اختصاص داده بود امانتي مي دانست که بايد به ملت خويش بازگرداند و جدا از آن به گفته خودش اندوخته اي که از تجارت بدست آورده بود بخش ديگري از امانت همين ملت بود که بايد روزي به ايشان باز پس داده مي شد.

افضلي پور در ميانسالي به فکر ساختن يک دانشگاه مي افتد و تصميم ميگيرد که به بهترين نحو ممکن اين فکر را عملي سازد. سالها بعد زماني فرا ميرسد که درمي يابد به لحاظ مالي توان کافي براي تحقق بخشيدن به اين نيت خيرخواهانه و بي نظير را دارد. از سال 1349 به بررسي دانشگاه هاي مختلف ميپردازد. در اروپا حدود 11 دانشگاه را با دقت و وسواس ارزيابي ميکند و در ايران نيز اکثر شهرهاي دانشگاهي و دانشگاه ها را مي بيند و در نهايت با بلند نظري و آينده نگري تصميم به ساخت دانشگاه در کرمان ميگيرد که به گفته وي استاني دور افتاده و فراموش شده با مردمي خالص و بکر بوده و به دليل کم توجهي مسئولين مدتها جز محروميت چيزي به خود نديده ولي شرايط اقليمي کافي را براي جذب متخصصين و اساتيد داشت.

سرانجام در سال 1351 پس از مشورت با همسر هنرمند و دانش دوست خويش بانو فاخره صبا تصميم قطعي خود را با گرفتن مجوز ساخت دانشگاه از وزارت علوم و آموزش عالي آن زمان به عمل نزديک مي سازد و آن گاه کل سرمايه و پس انداز هنگفت خود را به مبلغ 60 ميليون تومان که در آن زمان از بودجه عمراني استان کرمان بيشتر بود يکجا در طبق اخلاص مي نهد و با نظارت دقيق و حسابگري آن را در راه تاسيس دانشگاه صرف مي نماييد.

پس از مطالعات بسيار در تاريخ 4 دي ماه 1353 زمين دانشگاه به وسعت 500 هکتار به اختصاص دانشگاه اختصاص يافته و در تاريخ 15 دي ماه 1351 قرارداد انجام خدمات مهندسي براي برنامه ريزي کالبدي طرح ساختمانها و نظارت بر اجراي آنها بين مهندس افضلي پور و مهندسان مشاور منعقد ميگرددو بلافاصله پس از قطعيت يافتن زمين تخصصيي افضلي پور به حفر چاه و غرس نهال در اراضي کويريمربوطه مي پردازد و چنانچه ميگويند تمام درختان اطراف دانشگاه را که بخش اوليه فضاي سبز آنجاست به دست پرتوان خويش در زمين کاشته است.

پس از اين اقدام و تلاشهاي بسيار ديگر و با فراهم آمدن امکانات اوليه کار بالاخره در مردادماه 1353 کلنگ اول احداث دانشگاه به زمين زده شد. اينک افضلي پور مي توانست با دستي به مراتب پرتر رو به وزارت علوم و آموزش عالي آورده و مشارکت فعالتر آن وزارت را در طرح دانشگاه بطلبد.

اعزام حدود 50 دانشجو به خارج از کشور براي تحصيلات عاليه و از اين رهگذر تامين هسته اوليه هيات علمي دانشگاه از مهمترين نتايج تلاشهاي اين دوره بود. در جريان ساخت بناها مشکلات بسياري پيش رو داشت ولي جديت و پشتکار وي در انجام اين مهم سبب شد تا در دوراني که کشور با بحران شديد بعضي از مصالح ساختماني مواجه بود کارگاه هاي ساختماني دانشگاه هيچ وقت دچار رکود يا کندي کار نشود .او ميگويد "... پانزده سال رنج و مرارت کشيدم. خيلي مشکل بود. هرچه مي خواستيم نبود. آب نبود. سيمان نبود. خاک نبود. سه ميليون آجر براي نماي ساختمان از يزد آوردم. دو مرتبه در يزد گريه ام گرفت. دسته چکم را جلوي آجر فروش گرفتم و گفتم هر چه پول ميخواهي بردار..."

در هر حال به دليل پاکي نيتش و عشق سرشار به ميهنش و همت والاي خود و همکارانش و بالاتر از همه ياري پروردگار متعال موفق ميشود. در روز 24 شهريور 1364 ثمره همه اندوخته ها و تلاش خود را در قالب دانشگاهي زيبا و عظيم رسما به مردم کرمان هديه مي کند. پنج سال بعد يعني در سال 1369 ساختمانهاي دانشکده پزشکي و پيراپزشکي که هشت سال قبل افضلي پور تهيه برنامه و طرح آن را تقبل کرده بود افتتاح شد و به پاس خدمات بيدريق ايشان به همراه بيمارستان آموزشي نام مهندس عليرضا افضلي پور را به خود گرفت و زيباتر و شور انگيزتر از آن فارغ التحصيلي اولين دکتراي رياضي دانشگاه هاي کشور از دانشگاه کرمان در همان سال بود.

در بهمن ماه سال 1371 همزمان با اولين سال بهره برداري از ساختمانهاي دانشکده پزشکي مسئولين دانشگاه علوم پزشکي مهندس افضلي پور را به جشن فارغ التحصيلي ششمين گروه دانشجويان پزشکي کرمان دعوت کردند. هيچ يک از حاضران آن مراسم شوق و هيجان پيرمردي را که حاصل سالها جهد و تلاش خود را در آن لحظات به شادي نظاره مي کرد از ياد نبرده اند.

در بازگشت از اين مراسم بود که او به همسرش گفت:"مثل اينکه ديگر در اين دنيا کاري ندارم."

سعديا مرد نکو نام نميرد هرگز مرده آنست که نامش به نکويي نبرند

منبع: http://math.uk.ac.ir/far/afzaly/afzal_biography.htm

مهندس كردي افزود : در اين نمايشگاه سازمان آتش نشاني و خدمات ايمني ، عملكرد 4 ساله ي خود را در قالب CD ، پوستر ، بروشور ، نمودار و يك سري تجهيزات امداد و نجات عرضه خواهد كرد . وي در ادامه گفت : علاوه بر اينها ، نمايشهاي عروسكي براي آشنايي بيشتر بچه ها با مسائل ايمني را در كنار اين نمايشگاه خواهيم داشت .
گفتني است ، اين نمايشگاه از 9 تا 14 ارديبهشت ماه جاري ، در محل پارك رياضيات داير خواهد بود

 جهاني افزود : يكي از برنامه هايي كه در رابطه با مواد مخدر در دستور كار داريم ، ايجاد هماهنگي بين تمامي دستگاههاي در حال مبارزه است و رويكرد ديگر ستاد ، استفاده از دانشمندان و مراكز علمي دانشگاهي در زمينه هاي جامعه شناسي و پزشكي و درمان مي باشد .
وي تصريح كرد : مهمترين رويكرد ستاد ، توجه به امر درمان است . در اين راستا سعي خواهد شد كه سازمانهاي دست اندركار در امر درمان بيشتر هماهنگ باشند . جانشين مدير كل ستاد مبارزه با مواد مخدر كشور در ادامه گفت : طرح جمع آوري معتادان پر خطر از ابتداي خرداد در تهران اجرا مي شود . در اين رابطه معتادين بايد تا قبل از موعد مقرر ، براي ترك اعتياد به مراكز درماني مراجعه و كارت درمان دريافت كنند . در غير اينصورت ، از سطح شهر جمع آوري خواهند شد . وي افزود : جريان سم زدايي از بدن فرد معتاد يك هفته بيشتر طول نخواهد كشيدولي موضوع روان درماني ، 3 تا 6 ماه كار مي برد و نكته ي مهم اين است كه فردي كه ترك كرده ، نياز به كار و درآمد و حمايت اجتماعي دارد . دكتر جهاني از راه اندازي مركز شفق در تهران خبر داد و گفت : مركز شفق ، براي معتاديني پيش بيني شده كه به هيچ نوع روش درماني پاسخ نمي دهند و در برابر درمان مقاومت نشان مي دهند .
وي در پايان گفت : علاوه بر مركز شفق ، 10 مركز درماني در كل كشور پيش بيني شده كه بعد از شفق ، دومين مركز در كرمان راه اندازي خواهد شد و در اين مراكز معتاد به صورت زنداني نيست ، بلكه تحت نظر تيم هاي پزشكي با روشهاي كاملاً علمي درمان خواهد شد .
پوراميري

او به کارهایی اشاره کرد که برای به رخ کشیده شدن عکاس پدید می آیند و آن را یکی از خطر ناک ترین کارها در عکاسی دانست و گفت:« خیلی ها شاید به دلیل اینکه نه توان مهار موضوع را دارند و نه ارزش آن را می شناسند به این ترفند روی می آورند.یعنی از زوایا، لنز ها و پرسپکتیوهایی استفاده می کنند تا در آن عکاس دیده شود نه عکس. و موضوع زیر آن له می شود.» وی ادامه داد:«اینکه ما عکس را از زاویه ای بگیریم که چشم ما آن را نمی بیند،عکاسی نیست بلکه تصویر گری است که از شیرازه غلط است.»

جلالی که اخیرا آثارش در نمایشگاه « کلمه در هنر» در بریتیش میوزیم، در کنار آثر هنرمندان شرقی و آفریقایی به نمایش در آمده، این نگرش به عکاسی را  گرفتاری عکاسی امروز ما دانست و گفت:« عکاسی امروز ما از معنا و مفهوم تهی شده و حرفی برای گفتن ندارد چرا که آدم هایش حرفی برای گفتن ندارند. ما نمی توانیم چیزی را بیان کنیم. چون نمی بینیم و چون نمی دانیم تا ببینیم. دیدن دانستن لازم دارد. شما هرچه بیشتر بدانید، بیشتر می بینید. آدمی که در مغزش اطلاعات و آگهی و دانش وجود ندارد، چیز ها را می بیند اما نمی تواند دیده ها را معنا کند. اگر می خواهید بینید و قضاوت کنید باید بدانید.کسی در عکاسی ما به دنبال کسب اطلاعات نیست. عکاس مطبوعات ما خبر و روزنامه نمی خواند و اطلاعاتی از جامعه خود ندارد. ما وقتی ندانیم در این جامعه که زندگی می کنیم چه خبر است چگونه می توایم عکس بگیریم. نتیجتا دست به کارهای عجیب و غریبی می زنیم.»

وی نکته دیگری را هم به میان آورد و گفت:« به نظر شما وقتی ما در جامعه ای زندگی می کنیم که با مشکلات بسیاری دست و پنجه نرم می کند مساله و گرفتاری های فراوان دارد، از چه موضوعاتی باید عکس گرفت؟ تا کی می خواهیم عکس های عجیب و غریب خود را به جای کار هنری جا بزنیم؟»

او ادامه داد:«اثر هنری چه عکس چه نقاشی، اگر زمانه و جغرافیا در آن نباشد دیناری نمی ارزد. عکاسی بومی است. عکس من باید تعلق به این جا داشته باشد و بعد جهانی بشود. من نمی توانم اول جهانی بشوم و بعد ایرانی . همان طور که کیارستمی فیلمساز ایرانی است و بعد جهانی می شود.»

توصیه این عکاس به شرکت کنندگان در ورک شاپ این بود که:« خود را پیدا کنید و به عکاسی ای برسید که مال خودتان باشد.»

وی در ادامه به عکس هایی که خود می گیر پرداخت و گفت:« من عکاسی را خود یاد گرفتم. زمانی که دانشجوی سال اول دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی بودم با دوربینی که در خانه داشتیم، عکس گرفتم و گرفتم تا اول عکاسی را آموختم و بعد عکاس شدم.»

او حاصل تلاش خود را به طور خلاصه این گونه بیان کرد که:« عکاسی من ساده است و موضوع آن تنها است. عکاسی من یک موضوع بیشتر ندارد، شلوغ نیست و موضوعات در هم نمی آمیزند. من عکس تمام شده به شما نمی دهم. عکسی می دهم که می خواهم شما را در آن وارد کنم تا شما هم تلطیف شوید. عکسی که خود جلوی مخاطب را برهنه کند، دوست ندارم. دوست دارم مخاطب عکسم را نگاه کند.دوست دارم حضور داشته باشد، در طول زمان سیر کند ودر یک زمان عادی نمیرد.»

گزارش از: گیتا جاودانی